Καλέ μου Παπαδιαμάντη

 Καλέ μου Παπαδιαμάντη 

Ἦταν Ἰούλιος τοῦ '07 στὸ σπιτικό σου ποὺ ἦρθα,

στὰ σκαλοπάτια ὑποδοχῆς, συγκίνηση ὁδηγοῦσε
τὰ βήματα στὴν θύρα σου καὶ σ' ὅλα τὰ δωμάτια
ξεχύνονταν μιὰ θαλπωρή, μιὰ ἱερὴ ἀνταύγεια,
ἀπ' τὸ δικό σου πέρασμα στοῦ χρόνου τὴν φωταύγεια.
Κι ἐκεῖνο τὸ γραφεῖο σου, στὸ ἡμίφως δωματίου,
πῶς μαρτυροῦσε τὴν γραφή, τούς κόπους, τήν μελάνη
ποὺ ξέχυνες ἀπὸ ψυχή, καρδιὰ κι ἀγνὴ ἀγάπη
γιὰ τὸν Νυμφίο τῆς ψυχῆς ποὺ τόσο ἀγαποῦσες!
Σ' ὅλα σου τὰ συγγράμματα μὲ διδαχὲς μιλοῦσες!

Μεγάλε λογοτέχνη μας, Ἅγιε τῶν Γραμμάτων,
ποιοί νά 'ναι σου οἱ ἀκόλουθοι εἰς τὴν λογοτεχνίαν,
ποιοί θὰ προσφέρουν λυρισμὸν δίχως κομματεγνοίαν,
νὰ ξεδιψάσουν ἀδελφοὺς μὲ τὸ τοῦ λόγου ὕδωρ;
Ψάχνω ἀκτίδες γιὰ νὰ βρῶ φωτὸς μέσ' στὸ σκοτάδι,
μιὰ κούραση κι ἀποστροφὴ οἱ πλανοθεωρίες.
Ἡ πλάνη λὲς καὶ φώλιασε μέσα εἰς τὸ κεφάλι
ἀπὸ τὸ διαβολόκουτο ποὺ βόσκει στὰ σαλόνια,
ποὺ τρώει ἀνθρώπων τὰ μυαλά, τρώει καὶ τὴν ψυχή τους
κι αὐτὴ ἡ ἐπόμενη γενιὰ παράδειγμα ποιούς θά 'χει;

Παρακαλῶ σε κύριε, καλέ, Παπαδιαμάντη

τοὺς λογοτέχνες φώτισε νὰ μὴ σκοτίζουν ἄλλο
μὲ τὴν φιλάμαρτη γραφὴ τὸν διψασμένο κόσμο.
Ὑπάρχουν λογοτεχνουργοὶ μὲ πίστεως ἀγάπη
εἰς τόν Σωτήραν τῆς ψυχῆς, τῆς φιλαρέτου ἀλήθειας;
Γιατὶ πολὺ κουράστηκε νὰ ψάχνει ἡ ψυχή μας.
Τῶν Ὀρθοδόξων ποίηση, ποῦ ἄραγε ὑπάρχει;
Σπανίζει εἰς τήν ἐποχήν, ἤ εἶναι κεκρυμμένη;
Παρακαλοῦμε νὰ βρεθοῦν εὐσεβολογοτέχνες,
μ' ὀρθόδοξη καρδιογραφὴ ἄνευ θεομπαιξίας.
Θερμῶς, πολύ, σ' εὐχαριστῶ, ἡ ἐλαχιστοτάτη.
Θαρρῶ εἰς τόν Παράδεισον πὼς χαίρει ἡ ψυχή σου
θυμίσου σὲ παρακαλῶ, νά 'χουμε τὴν εὐχή σου!

Μαρία Π.Μ. πρεσβυτέρα 

2.1.2014