Ὁ Θεὸς ἔκρινε ὅτι δὲν ἔπρεπε ἀπὸ γενιὰ σὲ γενιὰ νὰ μὴν παρουσιάζει, μέσω τοῦ Πνεύματος, κάποιους προφῆτες καὶ φίλους Του γιὰ νὰ καταρτίζουν τὴν Ἐκκλησία Του.
Ἄν δηλαδὴ ὁ ἀρχαῖος δράκοντας δὲ σταμάτησε νὰ ξερνᾶ τὸ δηλητήριο τῆς ἁμαρτίας στ' αὐτιὰ τῶν ἀνθρώπων, μὲ τὸ ὁποῖο προκαλεῖται ἡ ἀπώλεια τῆς ψυχῆς, πῶς Ἐκεῖνος ποὺ μόνος Του ἔπλασε τὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων, δὲν θὰ σηκώσει τὸν ἄπορο ποὺ κάθεται στὸ χῶμα τῆς ταπεινώσεως καὶ τὸ φτωχὸ ποὺ βρίσκεται στὴν κοπριά τῶν παθῶν, καὶ δὲ θὰ τοῦ δώσει τὸ ξίφος τοῦ Πνεύματος, τὸ ὁποῖο εἶναι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, στέλνοντάς τον νὰ βοηθήσει τὴν κληρονομία Του;
Εὔλογα λοιπὸν ἐκεῖνοι ποὺ ἀπαρνοῦνται τοὺς ἑαυτούς των, ἀρχίζουν ἀπὸ τὴν ταπείνωση καὶ τρέχουν ψηλὰ στὸ ὕψος τῆς γνώσεως.
Καὶ δίνεται σ' αὐτοὺς ἀπὸ ψηλὰ λόγος σοφίας μὲ δύναμη Θεοῦ, γιὰ νὰ φέρουν τὸ χαρμόσυνο ἄγγελμα τῆς σωτηρίας στὴν Ἐκκλησία Του.
Ὅσιος Νικήτας Στηθάτος
Πηγή: Φιλοκαλία, Τόμος Δ', σελ. 88
Νεοελληνική ἀπόδοση: Ἀντώνιος Γ. Γαλίτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου