Αὐτὸ πρὸ πάντων εἶναι δεῖγμα ψυχῆς ποὺ ξέρει νὰ φιλοσοφεῖ γιὰ ὅσα μὲν δυσάρεστα κάνουν σ' αὐτὴ νὰ μὴν ἀμύνεται, γιὰ ἐκεῖνα ὅμως ποὺ γίνονται ἐναντίον τοῦ Θεοῦ νὰ ἐπιτίθεται μὲ ὀξύτητα. Πολλοὶ κάνουν τὰ ἀντίθετα ἀπὸ αὐτά, δηλαδὴ τὰ ὅσα γίνονται ἐναντίον τοῦ Θεοῦ τὰ παραβλέπουν, ἐνῶ τὰ ὅσα γίνονται σ' αὐτοὺς τὰ ἐκδικοῦνται μὲ μεγάλη ὀξύτητα. Οἱ ἅγιοι ὅμως δὲν ἐνεργοῦσαν ἔτσι, ἀλλὰ ἦσαν φοβεροὶ τιμωροὶ τῶν ὅσων γίνονταν ἐναντίον τοῦ Θεοῦ, ἐνῶ παρέβλεπαν τὰ ὅσα γίνονταν ἐναντίον τους.
Ἐκεῖνος ποὺ σκοπεύει νὰ ἐρευνήσει τὴν ἀλήθεια, πρέπει προηγουμένως νὰ καθαρθεῖ ἀπὸ ὅλα τὰ πάθη του· διότι ἐκεῖνος ποὺ εἶναι ἀπαλλαγμένος ἀπὸ τὰ πάθη, θὰ ἀπαλλαγεῖ καὶ ἀπὸ τὴν πλάνη καὶ θὰ γνωρίσει τὴν ἀλήθεια.
Ὅταν ἡ ψυχὴ καὶ ἡ σκέψη εἶναι καλόγνωμες, εὔκολα πείθονται στοὺς λόγους τῆς ἀλήθειας.
Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος
Πηγή: Παιδαγωγικὴ Ἀνθρωπολογία,
Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, τόμος Α', σελ. 423, 421
Νεοελληνικὴ ἀπόδοση: Βασίλειος Δ. Χαρώνης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου