Διπλὸ ποίημα

Στὸν κάθε Ἡρώδη

Δὲν βρέθηκε κανεὶς
νὰ τοῦ πεῖ πὼς
τὰ νήπια εἶναι ἄκακα
καὶ πονηριὰ δὲν ἔχουν;

Δὲν κινδυνεύει ὁ θρόνος σου, 
Ἡρώδη.
Μὲ τὸ μαχαίρι κόψε τὴν κακία
κι ἄσε τὰ νήπια,
τ' ἀθῶα, γιὰ νὰ ζήσουν...

                             

Στὶς Ἡρωδιάδες

Πονηρὲς καὶ δόλιες γυναίκες,

γκρεμοπορείας, κακογραφίας, πεζοποιήτριες,

δολοπλόκες, συκοφάντρες, ψευδολόγες

τὸ φῶς διαβάλουνε γιὰ σκότος,

τὸ καλὸ διαστρεβλώνουν γιὰ κακό,

τὸ δίκαιο παρουσιάζουνε ὡς ἄδικο,
καὶ τὴν ἀλήθεια τὴν νοθεύουνε γιὰ ψέμα,

τὸ ὄμορφο κι αὐθεντικὸ ζηλεύουνε - μισοῦνε.

Κι ὁ φθόνος - βασιλιὰς μέσ' στὴν καρδιά τους

δοῦλες ὑπήκοες τῆς πλάνης τοῦ ἐχθροῦ,
μὲ κολακείες ἀλυσοδένουν ὀπαδούς,

σκληρόκαρδες, ἀμετανόητες, λαοπλάνες Ἡρωδιάδες

τὸν Πρόδρομο τῆς Ἀληθείας Ἰωάννη

κάθε ἐποχὴ μὲ δόλο τὸν ἐχθρεύονται...
μὰ οἱ πιστοί, πολὺ τὸν ἀγαποῦν. 
Τὴν ὀργὴ τοῦ Παντοδύναμου δὲν φοβοῦνται; 

Μετανοεῖτε, παρακαλῶ, μετανοεῖτε.
Ὁ ἀλλος Πατέρας, τῆς Ἀλήθειας, περιμένει.

Ἀπὸ τὴν πλάνη τους, ἀδέλφια, φυλαχθεῖτε...
Ἀκολουθώντας τὸν Πατέρα μας, χαρεῖτε!
   

Μαρία Π.Μ. πρεσβυτέρα